Mijn liefde voor honden is goed gedocumenteerd(Vaarwel Harvard!), maar ik moet toegeven dat geen enkele hond meer voor me betekende dan Bagheera. Op een bepaalde manier is het vreemd dat dit het geval zou zijn. Ze was echt de hond van mijn vriendin uit 2005.

Ik ben opgegroeid met Ucla, een buitengewone gele Labrador, en heb sindsdien altijd naar een soortgelijke lab verlangd. Ik wist dat het oneerlijk zou zijn tegenover de hond om hem te krijgen terwijl ik in een klein appartement in New York woonde en volledig overwerkt was van McKinsey of welke startup ik ook runde. Ik wachtte mijn tijd af. Eindelijk, na de verkoop van Zingy, kon ik me een buitenhuis met een grote tuin veroorloven en mijn kinderdroom uitleven.

Ik wilde een gele lab en mijn vriendin wilde een vrouwelijke Rottweiler die Bagheera moest heten. We hebben wijselijk een compromis gesloten en hebben beide. Zij zocht naar fokkers, las boeken over hoe te selecteren tussen alle puppies, terwijl ik door de modder moest rollen en met ze spelen.

Bagheera werd geboren op 4 maart 2005, twee dagen na Harvard, mijn gele lab, en voegde zich 6 weken later bij ons gezin, 1 week na de komst van Harvard. Hoewel ik meteen dol was op haar rimpelige gezicht en enorme poten, was het toen nog niet meteen duidelijk hoe uitzonderlijk ze was. In het begin voelde het alsof Harvard de snellere leerling was. Pas later realiseerde ik me dat hij een onverzadigbare veelvraat was die alles zou doen voor eten. Hij leerde alleen om smakelijke beloningen te oogsten. Zijn leerproces kwam abrupt tot stilstand toen hij zich realiseerde dat het veel gemakkelijker voor hem was om zijn sluwheid, charme en knappe uiterlijk te gebruiken om veel grotere hoeveelheden voedsel te stelen dan de schamele beloningen die ik gaf voor het leren van nieuwe trucjes.

Wat de meeste mensen opviel toen ze haar voor het eerst ontmoetten, was haar evenwicht en gratie. Ze was altijd kalm en bedachtzaam en had een koninklijke uitstraling van afstandelijkheid. Ze kende haar kracht en paste die aan om met kinderen en baby’s te spelen. Ze gromde nooit en keek altijd bedachtzaam. Voor iedereen die haar ontmoette, rehabiliteerde ze in één klap het hele Rottweiler ras. Rottweilers hebben de reputatie agressieve, gevaarlijke honden te zijn, maar haar kalmte trok al snel mensen over de streep.

Haar evenwichtigheid en intelligentie zorgden ervoor dat ik uiteindelijk veel meer tijd met haar doorbracht dan met Harvard. In Sands Point heb ik haar geleerd om met me te gaan fietsen. Met of zonder riem liep ze altijd rechts van mijn fiets, veilig voor het verkeer, altijd met mijn snelheid, niet afgeleid door andere honden of eekhoorns. Het is een prestatie die me nooit is gelukt met Harvard, die op me sprong of achter alles en nog wat aanging en ons daarbij meerdere keren bijna doodde. In Cabarete moest ik al snel stoppen met Harvard naar de Kite Club te brengen, omdat ik dan steevast de maaltijden moest kopen van talloze mensen van wie hij had gestolen. Bagheera daarentegen liep rond, speelde met de kinderen en wachtte geduldig op me op het strand. Terwijl ik aan het kiten was, keek ze altijd naar me uit, altijd opgewonden als ik terugkwam.

Ze sliep elke nacht naast me in bed en bood warmte, gezelschap en liefde. Harvard stond elke dag om 6 uur ‘s ochtends op en vertrok dan meteen om zijn eindeloze zoektocht naar eten voort te zetten, of erger nog, hij maakte me wakker om om zijn ontbijt te vragen. Bagheera daarentegen werd meestal op dezelfde tijd wakker, maar wachtte geduldig in bed en waakte over mij terwijl ik sliep. Als ik wakker werd, overlaadde ze me met kusjes en ze verliet het bed pas als ik dat deed.

Haar gratie en behendigheid waren ook buitengewoon. Ze kreeg een toepasselijke naam gezien haar katachtige vaardigheden. De eerste keer dat ik het merkte was toen ze 6 maanden oud was. Als een kat (of zwarte panter) sprong ze over de rugleuning van de bank om erop te komen, in plaats van om de bank heen te lopen en er gewoon op te stappen. Het werd nog duidelijker toen we “frisbee aap in het midden” speelden. Het was ons favoriete spel. We speelden er elke dag uren mee. Harvard en Bagheera waren de apen terwijl wij de frisbee tussen vrienden gooiden. Als we misten, ontstond er een race om de frisbee, die Bagheera steevast won. Er volgde een mix van touwtrekken en worstelen om het van haar terug te krijgen voordat we weer opnieuw begonnen. Al snel had Bagheera door dat ze haar behendigheid kon gebruiken om de frisbee uit onze handen te grijpen terwijl we hem ontvingen of gooiden. Het was buitengewoon om te zien dat ze boven mijn hoofd kon springen (en ik ben 1,80 m!) en elke keer weer gracieus landde. We ontwikkelden zelfs een spelletje waarbij ze rende en sprong en ik haar in de lucht opving.

Ze probeerde ook Harvard, die veel luier was en op zijn eigen stuntelige manier rende in plaats van met Bagheera’s elegante gratie, achter haar aan te jagen en met haar te spelen.

Hoewel ze er voor de meesten afstandelijk en vorstelijk uitzag, had ze één echt noorden: haar onvoorwaardelijke liefde voor mij. Als we op dezelfde plek waren, waren we onafscheidelijk. Of ik nu speelde, werkte of sliep, ze was altijd bij me om over me te waken en van me te houden. Als ik ziek was, lag ze naast me om me te troosten. Ze merkte het als ik te hard werkte en gaf me een duwtje om te gaan hardlopen of frisbeeën met haar. Ze was er altijd voor me en het duurde niet lang voordat deze onvoorwaardelijke liefde volledig wederzijds was. Ik zou me geen leven kunnen voorstellen zonder haar en haar kusjes aan mijn zijde. We ontwikkelden een ritueel waarbij ze me overstelpte met kusjes, elke ochtend als ik wakker werd, meerdere keren overdag, vooral als we gescheiden waren, en elke avond voor het slapengaan.

Helaas haalt de tijd ons allemaal in. Toen ik in 2013 voor het eerst in Cabarete kwam, was ze 8 jaar oud. Hoewel ze haar puppy-achtige uiterlijk en rimpelige neus behield, begon ze langzamer te lopen. In het begin rende ze elke dag met Otilia over het strand, helemaal van Embocca naar La Boca en terug. Binnen 6 maanden liep ze nog maar half heen en terug. Binnen 9 maanden wandelde ze een tijdje voordat ze terugging en binnen een jaar ging ze helemaal niet meer en besteedde ze meer tijd aan verlangend in de verte kijken dan aan rennen op het strand. Hoewel ze nog steeds dol was op frisbeeën en touwtrekken, stopte ze wijselijk met springen omdat haar achterpoten haar een beetje parten begonnen te spelen. Ik heb de steile trap bij Embocca vervangen om het voor haar makkelijker te maken om bij mijn slaapkamer te komen. Toen ze 11 was en niet meer in de kofferbak van de SUV kon springen als ik ging vliegeren of tennissen, begon ik haar in de kofferbak te dragen.

Net als de meesten van ons leek ze een beetje te ontspannen en zichzelf minder serieus te nemen naarmate ze ouder werd en zich op haar gemak voelde in de spot van elke dag.

Door dit alles heen bleef haar liefde nooit wankelen en was ze altijd de altijd liefhebbende metgezel. In haar laatste jaren ben ik ook blij dat ze liefde mocht ontvangen en geven aan Milo, haar liefdevolle verzorger in Cabarete. Uiteindelijk verliet ze ons op 4 augustus 2017, een dag na mijn verjaardag op de jonge leeftijd van twaalf en een half. Ik weet dat ze een buitengewoon gezegend leven heeft gehad, maar ze laat een gapend gat achter in mijn hart en dat wordt echt gemist. Ik heb echt het gevoel dat ik de liefde van mijn leven en mijn kind tegelijkertijd heb verloren.

Vaarwel Bagheera. Bedankt voor twaalf en een half jaar onvoorwaardelijke liefde en gelukzaligheid. We zullen je nooit vergeten.